clairevanloon, 28 mei 2011
Oeganda Jinja 26°

Safari en onze eigen Grey’s anatomy

Hoi iedereen hier weer een verhaaltje van mij ook deze keer hoop ik dat jullie weer van dit verhaal genieten!

Na onze laatste dag hospice hadden Daniëlle en ik vrijdagochtend afscheid genomen van het hospice team. We hadden voor de laatste keer gebeden en gezongen met de mensen van het hospice en als bedankje hadden we een heerlijke chocoladecake meegenomen. Ook zij vonden hem erg lekker.
Omdat de ouders van Iris langs waren geweest en de ouders van Laura langs zouden komen en Iris en Laura safari’s zijn gaan doen. Vonden wij het met zijn vieren (Marloes, Charissa, Daniëlle en Ik) wel op zijn plaats dat wij ook meivakantie zouden houden. We hadden een safari geregeld voor 3 dagen naar Murchison Falls.
Dinsdagochtend werden we opgehaald door David onze chauffeur voor die 3 dagen. We zijn vertrokken richting Murchison Falls maar eerst zijn we langs Kampala gegaan om te switchen van auto. We hadden een superdeluxe auto met panoramisch zonnedak waar we met zijn vieren doorheen konden staan en dus een goed overzicht zouden hebben tijdens de safari.
Die middag waren we eindelijk aangekomen bij Murchison. Wij hadden er superveel zin in maar de man bij wie we de entree moesten betalen had er blijkbaar minder zin in. Dit was de eerste keer dat ik de vriendelijkheid van Oeganda mistte. Zelfs David onze chauffeur maakte er een opmerking over. Maar goed dit drukte de pret niet. We waren binnen en reden naar een verblijf waar Iris met haar ouders een week eerder was verbleven. Onderweg hadden we nog baboons gespot en bananen naar ze toe gegooid. Op een gegeven moment kregen we een lekke band. David zei dat we er bijna waren en dan zou hij daar de band verwisselen. Nadat we eindelijk waren aangekomen bij het verblijf bleek dit toch best wel duur te zijn en hadden we besloten naar een ander verblijf te gaan. David moest ondertussen de band verwisselen dus wij hadden wat eten besteld. Na 3 kwartier hadden we nog steeds niks gekregen en we waren de enige mensen daar bij het verblijf. We zijn uiteindelijk weggegaan zonder iets te eten en door gegaan naar het verblijf Red Chili. Dit was echt een supergezellig en leuk verblijf en oogde veel leuker dan het andere verblijf. Het was ook nog eens dichter bij de rivier dus voor de safari en de boottocht was dit ook een stuk makkelijker.
De dag was erg lang geweest dus we hadden na het avondeten besloten om te gaan slapen want de volgende dag moesten we er vroeg uit voor de safari.
De nacht van dinsdag op woensdag had het echt heel hard geregend en gestormd. De wegen waren lekker modderig maar de ochtendzon kwam om 7 uur ’s ochtends er al wel doorheen. We gingen met de ferry mee over de rivier om de safari te gaan doen. We waren aan het wachten op de ferry en toevallig waren er nijlpaarden bij de ferry. We maakte onze eerste echte safarifoto’s. Nadat we aan de andere kant van de rivier waren begon de safari pas echt. We hadden onze panoramische zonnedak open gedaan en zijn gaan staan zodat we alles goed konden zien. We hebben heel veel nijlpaarden, antilopes etc. gezien. Daarna wilde we naar de leeuwen maar voor ons reed een personenauto en die zat vast in de modder dus we moesten wachten. Toevallig kwamen er allemaal Giraffen voorbij. David was ondertussen de man voor ons uit de modder aan het helpen. Wij stapten de auto maar uit en gingen mooie foto’s van Giraffen maken. Er waren ook nog giraffen om elkaar aan het heen draaien en we dachten eerst die gaan paren waarop onze Guide vertelde dat ze gingen vechten. Mee dat hij dit zei begon één giraf een nekslag te geven aan de andere giraf. Dit was echt heel leuk en spannend om te zien. Ondertussen was de man voor ons uit de modder en was het onze beurt om door de modderpoel te gaan. raadt het al ook wij kwamen vast te zitten in de modder maar nog veel erger dan de man voor ons. We hebben een uur vastgezeten en kwamen er maar niet uit. Toen we uiteindelijk eruit waren wilde David langs de modderbedoeling heenrijden waarop we weer een lekke band kregen. Het probleem was alleen dat we geen reserveband meer hadden en dat we dus maar hebben besloten terug te gaan naar Red Chili om de band te laten repareren. Wij terug in de auto en hobbel de bobbel reden we terug naar de ferry. Toen we wegreden zagen we een olifant we hebben nog snel wat foto’s kunnen nemen maar toen kwam de olifant onze kant op en moesten we van de guide heel snel instappen omdat de olifant boos bleek te zijn. Marloes vroeg nog aan de guide wat was er gebeurd als we nou nog steeds in de modder stonden en hij kwam eraan? Daarop antwoordde de guide dat hij ons waarschijnlijk gepakt had. Iedereen was heel blij dat we wegreden van de olifant.
Onderweg naar de ferry zaten wij nog steeds hobbel de bobbel in de auto met een lekke band toevallig kwam er een auto voorbij van mensen die in het park werken. De mannen stopte en David vroeg aan hen of wij met hun mee konden rijden zodat we eerder bij Red Chili waren. Dit was geen probleem en we zijn toen snel overgestapt. Eenmaal aangekomen bij Red Chili was iedereen kapot en baalde dat we al zo snel weg moesten uit het park.
Die middag hebben we de boottocht gedaan en dit was wel leuk om te doen we hebben toen nijlpaarden en krokodillen gezien. ’s Avonds hadden we met David afgesproken dat we donderdagochtend nog een keer de safari gingen doen. Iedereen wist inmiddels wie we waren “de meisjes met de lekke band” we mochten daarom donderdagochtend gratis de safari doen omdat we de dag daarvoor zoveel pech hadden gehad. We hebben toen weer nijlpaarden, giraffen en ook nog leeuwen gezien. Het was ook supermooi weer. Het was heel leuk om een keer een safari mee te maken en te zien hoe de dieren hier leven. Na de safari hebben we nog wat gegeten en hebben we het park verlaten en zijn we terug naar Jinja gereden.

Om onze meivakantie goed af te sluiten zijn we dat weekend een weekendje weggegaan met zijn achten. Ook Jeroen en Marloes de andere twee vrijwilligers gingen mee. We hadden een huis gehuurd van een Nederlandse priester genaamd Vader Picavet. Het was een supermooi huis met uitzicht op de Nijl het had een biljart en iedere slaapkamer had zijn eigen badkamertje. De douche gaf warm water dus iedereen vond het heerlijk om een keer een warme douche te hebben in plaats van altijd een koude douche of geen douche omdat er geen water is. Dit weekend hebben we relaxt doorgebracht met poolen, zonnen, zwemmen in de Nijl en waterballonnengevecht.

Na dit weekend zijn Daniëlle en ik begonnen op ons laatste project de fysiotherapieafdeling in het ziekenhuis. Het ziekenhuis is een soort van centerparcs alleen dan kleiner maar overal staan kleine gebouwen. En in ieder gebouwtje zit een afdeling. Dus je loopt buiten naar een andere afdeling. Ook overal zitten mensen buiten. Sommige zijn aan het wachten tot ze aan de beurt zijn anderen wonen half in het ziekenhuis omdat er een familielid in het ziekenhuis ligt. Ook overal hangen waslijnen met was eraan. Maar goed dat terzijde.
Toen we aankwamen om 9 uur ’s ochtends was het echt superdruk. Henry was de fysiotherapeut die er was die dag. We hebben veel mensen met rugklachten gezien en allemaal worden ze behandeld met “de warmtelamp” een soort van terrasverwarmer. Heerlijk evidence based. Als er nieuwe patiënten komen wordt er gevraagd wat ze hebben en waar en worden ze al vrij snel onder de warmtelamp gezet. Er wordt geen onderzoek verricht. Dit was wel even schrikken voor ons.
Er was een mevrouw die een CVA had gehad links en een parese had rechts. Daniëlle en ik zijn met de mevrouw gaan lopen op de loopbrug. We hebben ook nog wat oefeningen meegegeven voor thuis. Het was echt lopende band werk en Daniëlle en ik hebben wat patiënten aangesproken. Toen kwamen we bij een jongentje van 10 aan. Die had 3 maanden geleden zijn elleboog uit de kom gehad. Hij had in het gips gezeten en hij had niet echt veel beweging in het gewricht en veel pijn we vroegen aan Henry wat meer informatie maar die kon ons niet echt iets vertellen. De jongen had röntgenfoto’s bij zich en daar zag je dat de elleboog nog uit de kom stond maar wij vonden het zo vreemd want hij kon wel bewegen. We zijn toen naar de orthopedieafdeling gegaan. Hier hebben we Abbey een jonge dokter leren kennen hij heeft ons geholpen en vertelde dat dit een oude röntgenfoto was hij vond het wel verstandig dat hij nog een controlefoto zou maken dus zijn Daniëlle en ik met de jongen naar de röntgenafdeling gelopen en hebben we een röntgenfoto gemaakt. Er stond een enorme lange rij bij de afdeling maar wij spraken de juiste mevrouw aan en zeiden dat we snel een röntgenfoto nodig hadden. Zo werden wij gelijk geholpen. De röntgenfoto was klaar maar moest nog even drogen dit werd buiten aan een rekje in de zon gedaan. Zo hing dus de röntgenfoto van onze patiënt tussen de andere röntgenfoto’s en iedereen die langs liep kon de röntgenfoto’s bekijken. We vonden dit echt prachtig want in Nederland zou zoiets niet kunnen. Uit de röntgenfoto van onze patiënt bleek dat het gewricht goed zat en het feit dat de jongen kleine bewegingsuitslag had kwam dus door de immobilisatie. We vertelden dit tegen Henry en zeiden dat het verstandig was om passief te mobiliseren en dit af te wisselen met oefeningen. Henry was het hier duidelijk niet mee eens en zo kregen we een discussie uiteindelijk zei Henry dat we hier in Afrika waren en dat we het nu zo deden zoals het hier gaat. Dit bracht wat frustratie teweeg. Omdat Henry er alleen op maandag is hadden we met de jongen afgesproken dat hij de op andere dagen zou komen zodat we wel kunnen mobiliseren en oefenen. Na dit alles zat onze eerste dag in het ziekenhuis erop.

Dinsdag ben ik met Laura mee naar Entebbe gegaan om de ouders van Laura op te halen. Willem moest nog een aantal dingen in Kampala doen dus we vertrokken om 11 uur ’s ochtends en de ouders van Laura kwamen om 10 uur ’s avonds aan. Het was een leuke dag zijn uit eten geweest bij een lekkere pizzeria waarvan de eigenaar een belg is. Het was mooi om te zien hoe blij Laura was haar ouders weer te zien na die weken. We zijn na het ophalen nog wat gaan drinken en daarna zijn we doorgereden naar het verblijf om te slapen.
De dag daarna zijn we vertrokken naar Jinja. Eerst zijn we in Kampala nog gestopt om boodschappen te doen in de shoprite hier hadden we de eerste dag toen wij zelf aankwamen ook boodschappen gedaan. De ogen van Laura en mij stonden weer wijd open omdat ze hier zoveel producten hadden. Hierna zijn we doorgereden naar Jinja. Ondertussen keken de ouders van Laura hun ogen uit. Ondertussen had Laura haar eerste eierkoek op en ik had een overheerlijke krentenbol. De ouders van Laura hadden die speciaal meegenomen voor ons.

De dagen daarna hebben Daniëlle en ik weer gewerkt op de fysiotherapieafdeling. Het is echt superleuk om de verschillen te zien met Nederland. We merken wel dat fysiotherapie hier nog niet zo ontwikkeld is. Vaak komen ook alleen de wat rijkere mensen voor fysiotherapie.

De tweede week op het ziekenhuis zijn we op dinsdag met meegelopen met de orthopedieafdeling dit hadden we geregeld met Margaret het hoofd van de fysiotherapie en Abbey die ons al eerder had geholpen met de röntgenfoto. We gingen de wards bekijken en bij patiënten langs. Daniëlle en ik keken onze ogen weer uit zoveel fracturen in het bovenbeen mensen die in bed liggen met tractie. Hier hebben we oefeningen aan de mensen gegeven die op bed lagen om toch hun benen aan te spannen.
De woensdag hadden we een vrouw op de fysiotherapieafdeling die heel pijn had in de heup. Ik heb toen samen met Daniëlle heuponderzoek gedaan. Het was alleen een echt vage klacht ze kon niet steunen en ze had een ongeluk gehad met de boda vertelde ze. We vonden het een vaag verhaal en met het heuponderzoek kwamen we ook niet echt verder behalve dan dat het erg veel pijn deed. We zijn naar Abbey op de orthopedieafdeling gegaan. Onderweg naar die afdeling zei de vrouw dat ze ons kende van het hospice. Toen hadden Daniëlle en ik al bedenkingen. Het hospice neemt namelijk alleen patiënten aan die HIV/Aids hebben of Kanker. Daniëlle heeft toen voorzichtig gevraagd of ze één van deze dingen had de vrouw zei niks en haar familie zei nee ze is voor pijn bij het hospice. Het klopte in ieder geval niet. Abbey gaf ons een briefje mee om een röntgenfoto te maken. De foto kwam terug en het eerste wat ons opviel was dat de kop van de heup weg was. We waren terug naar gegaan naar Abbey en hij zag de foto en zei dat de kop van de heup weg was. Misschien door een tumor zei Abbey. Mee dat hij dit zei vertelde ik tegen Abbey dat ze onder behandeling was bij het hospice en dat wij weten dat het hospice alleen mensen met HIV/Aids of Kanker aanneemt maar dat ze zegt dat ze geen van beide heeft. Abbey is toen met de vrouw alleen gaan praten zonder haar familie erbij. Hij heeft uitgelegd wat er op de röntgen te zien is en heeft doorgevraagd. Ze vertelde toen dat ze al 7 jaar HIV positief was. Haar familie weet het niet want als ze dat wel weten zullen die haar zeer waarschijnlijk afstoten.
Verder hebben we geregeld met Abbey dat we een dagje met operaties mee konden kijken. Marloes en Charissa wilde dit ook dus we zijn met zijn vieren afgelopen donderdag mee gaan kijken met operaties. We kregen broeken en een gewaad om aan te doen als prachtig schoeisel kregen we mooie witte laarzen. De haarkapjes en mondkapjes maakte het helemaal af. Daar gingen we dan. De eerste operatie was een abces weghalen. De tweede operatie was een cyste weghalen bij een kindje. Bij de tweede operatie mochten we helpen met het kindje onder narcose brengen. De derde operatie was een man die een ongeluk had gehad met de boda zijn middenvoetbeentjes waren gebroken en er zat een diepe snee in zijn voet. Je kon een lap vlees omklappen en dan zag je alle zenuwen, pezen, spieren en botten zitten. Het was erg interessant en leuk om een keer mee te maken. We mochten gewoon filmen en foto’s maken dus dat hebben we uiteraard gedaan. De foto’s zet ik alleen niet openbaar dus mocht je toch erg benieuwd zijn dan moet je me even mailen dan stuur ik er een aantal.
Het ziekenhuis is ook echt weer een hele leuk plek om te werken. Ik kijk echt mijn ogen uit en er zijn zoveel dingen anders en dat maakt het ook weer uitdagend.

Tenslotte is het einde bijna in zicht, nog 2 weken en dan kom ik weer naar huis. Dit zal tevens mijn laatste verhaal zijn. Tenzij er nog spannende dingen gebeuren! Komende week is de laatste week op de projecten. Dan hebben we daarna nog een weekje vrij om afscheid te nemen van de projecten en de laatste souvenirs binnen te halen maar ook om nog even extra te genieten. Ik kijk er erg naar uit om mijn familie en vrienden weer te zien. Dit is een superervaring geweest met heel veel ups en af en toe ook een aantal downs maar dat hoort er bij. Ik ben blij dat ik dit heb gedaan, ik had het namelijk voor geen goud willen missen.

Tot snel

Groetjes Claire

Wil je Claire in Oeganda bellen? Bel dan goedkoop via HalloBuitenland.nl